Om te trek en te, en te, en te

Nadat ons die goeie nuus gedeel het van die trek, oortuig my skoonpa vir Wernu dar ons nie geld moet mors om 'n treklorrie te huur nie. Ek sê dadelik vir Wernu ek neem hom kwalik as een enkele ding breek. 

"Hulle gaan die goed breek, julle jaag kak aan" sê my oupa. Almal se insette stel my NIE gerus nie. "Hoekom wil julle dit self doen?" 

"Is dit 'n goeie idee?"

EK WEET NIE, EK HET NOG NOOIT GETREK NIE.

My ooraktiewe verbeelding het klaar 'n video in die masjien gedruk. My vertoonkas sou die eerste slagoffer wees. Daai kas het van Welkom af gekom saam met my oupa - met 'n treklorrie, natuurlik. 

Dis loodglas deure. En die kas is onmenslik swaar. Die manne wat help trek daag by my nuwe huis op. Rietskraal. Hulle bring die bank/sleepercouch wat ouma en oupa vir ons gegee het. Soos hulle instap, trap die een man skeef op plain normale teëls en slaan agteroor op die matras met die basis bo op hom. My siel het in daardie 5 sekondes herbaaldelik my lyf verlaat. Ek het nie 'n noodhulpsakkie nie en enigiets wat hier gebeur gaan waarskynlik meer as die pleister in my handsak verg. Hy spring op en gee 'n benoude giggel en sê "that was close"

CLOSE? Nee bul, ek en Lettie het gelyk ophou asemhaal. Sy het haar kop vasgehou en ek het momenteel katatonies geraak. Maat ok, die bank is binne. My angs oor die vertoonkas kry 'n upsize en ek bel my ma, my broer en Wernu heeltemaal teveel om te vra wat is waar en wie is daarmee besig en of iets al gebreek het.

Ek doen die wiskunde. Daar is by my ma se huis 4 trappies en ongelyke grond tot by die Mahindra. Dan moet die storie nog opgesit word. By my calculations, there are WAY too many opportunities for shit to go absolutely south. 

Maar my verbeelding was nou weer dramaties. Met die groot vrag se koms stap ek uit om vir hulle oop te maak. Hulle ry stadig in en ek maak myself geestelik reg vir wat ookal die Mahindra aanbring. Ek kyk die storie so en dit lyk of die een ou staan tussen die kas en die matras. Ek wag dat hy afklim, maar hy kan nie. Hy is vas tussen die kas en die matras (van de vos is weer los). Daar is geen ander verduideliking as om te sê hy was 'n human shield nie. Maar die kas is heel. Ek is nie seker hoe eties dit is nie, maar ok.

Ons hou vergadering in die huis oor waar die kas moet staan en hoe ons hom gaan afgehaal kry want hulle het die trollie by ma se huis gelos... Toe daag 2 van die manne op en dra die kas asof dit niks is nie. Ek is so vebouereerd, ek staan suid en haal my skokbeentjie amper uit teen die muur. 

Die 3de man is kort op hulle hakke met die bed kopstuk op sy skouer asof hy 'n Laptop dra. In daardie oomblik het ek besef ons is net weak. Vra vir my om woorde oor te dra. Nie meubels nie. 

Hierdie rondte het langer gevat om te skryf, want ek en my man is nog steeds besig om huis op te sit. Die nuutste is dat ons 'n mikrogolf gekoop het. So ek kan my Tupperware rice cooker gebruik! Ek het vrede gemaak met die feit dat hierdie klas van dinge nou my vreugde is. 

Volgende wil ek blykbaar stelselmatig my tuin aanvat. Dit is selfs vir my nuus. My belangstelling in plante was net mooi nul tot ek my eie tuin besit het, nou lyk gazebos en oulike planters vir my mooi? Dit sal ook stadig maar seker gebeur. Ek weet ek gaan mik vir dankbare plante, net nou verloor ek belangstelling as ek higher maintenance plante laat vrek. 

Ek gaan 'n raadsvergadering reël met al die plantkenners in die familie en seker maak ek kry al die hulp denkbaar, sodra ek ten minste 'n tuinslang het, natuurlik.

Leave of Absence A la Writing

Dit vat altyd 'n carte blanche oomblik vir my om te besef ek moet skryf. Dis my prestigious procrastination. 

My verskoning is altyd "life happens" maar my motivering is ook "life happens". 'n Mens moet sekerlik nie oor alles skryf nie. Alhoewel ek weet ek kan die Son koerant laat les opsê met die inhoud wat soms in die drafts van my binneste lê en wag dat iets dit die wêreld instuur.

2022 was 'n wortelkanaal sonder verdowing met 'n migraine, 'n babelas en daai krapgeluid teen 'n swartbord. Dit het my geblok in maniere wat ek nie verwag het nie. Jy kan redineer dat dit 'n leergeleentheid was, maar dit maak jou die optimis. So ek is nie seker of ons kan saamstem nie. Ek is nie 'n pessimis nie. Ek is 'n draadsitter met 'n oormaat sarkasme en 'n hart wat nie die memo gekry het dat ek sterker moet wees nie. 

So ja, optimis. Ek het iets geleer uit dit uit. Queue pessimis; ek kon identifiseer waarvan ek nie hou nie. Ek kon my perke bepaal. Dit was nie moerse hulpvaardig nie, want ek het hulle agterna eers behoorlik verken. 

As iemand vir my gesê het die oggend wat ek neergeslaan het en verskeie ligemente afgedank het sou 'n rippeleffek regdeur my lewe veroorsaak het, sou ek lag. Ek weet alles van hard neerval. Hoeveel erger kan die rondte wees? Die kruk(s) van daai saak is dat die universe nie gedink het dis 'n retoriese vraag nie. Daar was 'n raadsvergadering waarin almal op die beurt kon voorstel watse uitdagings ontplooi kon word. 

Ek was bekommerd dat ek werk sou mis en ek wou aanvanklik die operasie uitstel (dom, ek weet) om by my sperdatums te hou. So kom ons begin stres kweek. 

Die universe het 'n verwronge humorsin. Alles wel na die operasie. Kom ons drink antibiotika. Iewers het ek penisillien benadeel, want dié stuur my sommer in anafilaktiese skok in. Skiet ER toe met die mobiliteit van 'n trollie met 1 wiel. Spuit adrenalien om my weer wakker te kry want dit was 'n ongeleë tyd om te dut. 

Skrik, want dit het afgespeel soos een van die tonele in Grey's Anatomy. 

Hierna het die downward spiral (Afwaartse spiraal in Afrikaans, maar dit sê nie so gemaklik nie) ingespring om sy verwoesting te deel soos 'n aftree oord blaadjie by 'n robot. Stelselmatig vorm daar porseleinfyn krakies in die koppie wat al besig was om oor te loop. En daar spoel ek uit oor die koppie, die piering en die beheer. 

Ek besluit daai koppie tee is net nie vir my nie. Ek voel skuldig dat ek nie kon cope nie. Almal deal met hulle koppie tee. Hoekom kon ek nie? Swakkeling. 

Selfveragting stof homself af en fluister daagliks in my oor dat ek 'n helse fout gemaak het. Later het my hardkoppigheid darem die saak reggestel. Innerlike konflik? Meer soos innerlike oorloë. Die lekker deel daarvan is, ek wen. 

My mense ondersteun my ten spyte van die risiko's van so 'n stunt. Dit help. Ek is opnuut dankbaar vir hulle.

Vandaar ontwikkel 'n vreemde nuwe intrige wat ek eintlik nie verwag het nie.

Feedback

I submitted my first assignment last week. My nerves were shot. It made me wonder if I was this nervous at university... I KNOW I did not panic as much in high school. I did the minimum there. Honest blog. 

After submitting the assignment, my tutor instructed that I wait for the feedback before doing the second assignment. I relaxed and patiently waited to hear from her again. 

Lies. That one-liner had me SHOOK. The self-doubt was alive and well. I was feeling insecure about EVERYTHING. Reading through the assignment again, rechecking my answers, refreshing my e-mail 50 times a day...

Finally the reply popped up. 75% was the only thing I read and I was so relieved. I did not even read the critiques. The supplementary exams I wrote at university must have given me a form of anxiety. Or I have always been like this. It's a 50/50. I am the type of person who is vain enough to laugh at my own pun jokes. Yet, I am also the person who would have a meltdown about burning a slice of toast. I keep it real... Unstable ❤️ 

It is like reading through old Facebook posts thanks to the Facebook Memories function. I used to think TyPiNg LiKe ThIs WaS CoOl. Unfortunately, I hadn't yet realised that I am not cool. So I cringe, often.

If anyone is willing to share, can y'all remember what I was like...? DiD i TaLk LiKe ThAt ToO? Not always too sure I would have liked me. Anyway!

On to assignment number 2. I have to choose between creating an ad campaign for Royal Canin or Ford Ranger. I'll never be a royal or a ranger, but I'm picking the dog food 👍.

Besluite, besluite...

Ken jy die gevoel om te besluit jy wil iets doen, maar jy is nie dadelik doodseker nie en later is jy bietjie meer seker en dan kry jy 'n meltdown en jy is weer onseker? (Ek praat nie van slegte besluite as gevolg van groepsdruk of om jou hare af te sny nie)

Ek wou vir 'n kursus inskryf. Copywriting. Ek geniet dit om met woorde te probeer toor en 'n beeld in mense se koppe te skep wat by elkeen se raamwerk pas. Ek sê nie dat ek nooit mense in die gesig vat as my woorde aan die bitsiger kant is nie. Ek weet woorde kan gelyktydig skadeloos en dodelik wees. Dit hang af wie lees.

Nie dat dit my afsit nie. As jy nie hou van dit wat ek skryf nie, moenie lees nie. Ek het onlangs tot die beslissing gekom dat ek definitief die kursus wil voltooi. Ek slaan die laptop oop en doen navorsing. My eerste beslissing was: Daar is so baie opsies daar buite dat 'n mens eintlik oorweldig voel.

Ek het eindelik 'n instansie gekies. Vandag wil ek registreer en aan die gang kom. Die aansoekvorm is redelik voor die hand liggend. Naam en van, kontakbesonderhede ens. ens. Toe slaan hulle my vir 'n ses! Hulle vra hoekom wil ek die kursus doen. My hel, die blerrie cheek!

Ek het by Tuks geswot. Hulle vra jou nie hoekom wil jy soontoe gaan nie. Hulle soek net jou skoolpunte en jou bewys van betaling vir registrasie. Ek veroordeel hulle nie, everyone has bills. So ek was nie voorbereid vir die hoekom vraag nie.

Hulle gee boonop dit vir jou 'n aantal woorde wat jy moet gebruik om jou saak te stel. Ek begin maar dadelik om te tik en myself te verduidelik. Ek ken myself goed genoeg om te weet ek sal die vraag so lank as moontlik vermy.

Ek click submit en wag vir die volgende bladsy en die 100 bladsy kontrak soos hulle maak by Tuks. Tot my verbasing/afgryse was die een bladsy die hele aansoek. Daai 121 woorde was nou my aansoek. As ek dit geweet het sou ek seker 'n bietjie langer daaraan gewerk het. Nie dat ek weet wat anders ek sou skryf nie. Ek is net bly ek het nie net geskryf "Ek is sarkasties en partykeer snaaks daarom hoop ek mense sal my betaal" nie. First impressions...

Daar is sommer 'n bekende gevoel van opgewondenheid en onsekerheid wat my herinner dat ek ook op 'n tyd geswot het en partykeer nogal slim was.

So hier gaan ons weer! Annette gaan nog iets leer! 

Kringe in 'n bos

Ek oefen nie sommer nie. Ek het laasjaar 'n fiets gekoop en 'n paar keer gaan ry en dit was nie te sleg nie. Ek het al hygend by die opdraandes opgekruip en gevoel hoe my milt wil ontplof, maar ek het dit gedoen. Ons is op wittebrood naby die Knysna woud en ek dink net, "let's do this" Ek wil die 'Kringe in 'n Bos' roete gaan stap saam met my man.

Ek trek my lekker tekke vir 'n beter ekke aan, gemaklike klere, the works. Hier gaan ons. Ons ry en ons ry en ons ry.... 40km in die verkeerde rigting. "ek weet waar dit is" sê hy.

Na 'n waaghalsige U-turn draai ons terug en volg die raad van 'n vrou. Julle ken haar seker. Die GPS tannietjie. Daar aangekom is ons verlig, bietjie verbouereerd en grotendeels in verwondering van die woud om ons.

Wernu neem daai tipiese toeriste foto's van by Dalene Matthee se gedenksteen en ons stap. Dis lekker, ons beweeg rustig. Daar was duidelik mense wat iets in die bos wou gaan doen, want almal is so haastig verby ons... Wil seker nie hê die grootvoete moet hulle trap nie. Ek voel soos 'n grootvoet, so ek is veilig.

Op hierdie roete is daar sulke loopplanke. Hulle lyk al bietjie moeg maar ons kan nie nou omdraai nie. Ek gee klein versigtige treë terwyl ek na die bordjie kyk wat lees "Extremely slippery" met 'n tekening van 'n man wat so hard neerslaan dat hy sekerlik sy kakebeen en sy trots daar moes groet.

"Hier val jy jou gat af" sê ek. Soos Siener van Rensburg word my voorspelling 'n realiteit. Wernu trap en knak 'n plank wat al lankal moes bedank het. Ek staan natuurlik op dieselfde plak. So ons kan sê Wernu het my voete onder my uitgeslaan. Ek gly en land so hard op my agterstewe dat dit voel of ek hop.

Nog nie eers 'n kilometer in die 6km roete in nie. Ek staan versigtig op, evalueer of alles nog kan beweeg en ons stap aan. (terloops, my lieflike trouskoene het dalk mooi gelyk, maar teen die einde van die aand was my hakke bloeiend, so daarmee moet ek ook saamleef)

2 km later kan ek sweer ek sien Fiela en Benjamin wat vir my beduie om in die lig in te gaan. My longe was aan die brand. My Achilles was besig om wraak te neem en my ronde gesiggie was al bloedrooi. Toe vat ons 'n blaaskans. Ek drink water, eet 'n energy bar en probeer my hartklop laer kry.

Tydens die stappery neem ek natuurlik foto's. Dis onvermydelik. Dit is alles net so ongelooflik mooi. Dan stap Wernu vooruit en vra of ek die en daai en dit al afgeneem het. Op daardie stadium fokus ek so op die grond en modder om my dat ek skrikkerig is om te lank op te kyk want hy het oomblikke vroeër toe ek oor 'n boomwortel struikel vir my gesê "jy word nou moeg, jy moet fokus op die paadjie." So neem ek die foto's af en die inligting in.

Ons sien 'n aanwysingsbordjie. Een pyltjie wys op - 9 km. Die ander een wys regs - 3 km. Raai watter een het ons gevat. Ek is seker die ander 6 km van die volle 12km roete was pragtig, maar ek sal dit Google. Winners know when to stop.

Ek is trots op ons 6km en dit was rerig pragtig. So saam het ek en my man besluit ons doen 3km in en 3km uit. Dankie tog. Ek was baie benoud dat hy vir my sou sê hy wil die hele kring loop. Op daai oomblik sou dit vir my 'n bose kringloop geword het as ons enigsins verder moes gaan. Ek het nie vir Fiela, Benjamin, Bartha of Nina opgespoor nie. Maar ek is seker dit gaan nog goed met hulle.

Dit was my eerste staproete, maar nie my laaste nie. As iemand vir my lekker tekke met meer greep kan skenk, sal dit dalk verdere beserings vermy. Die klein Kring was asemrowend en Matthee het dit so mooi vasgevang in haar romans. Eendag sal ek die hele pad gaan stap, mits my man, my GPS en my nuwe tekke betrokke is. 

2020

So hier sit ons aan die einde van nog 'n jaar. Nie eintlik nog 'n jaar nie. Want geen jaar was nog ooit soos hierdie een nie.

Alles wat kon verkeerd gaan, het verkeerd gegaan. Ek is met tye oorval deur 'n histeriese lagbui. Net oor ek nie geweet het wat anders om te doen nie.

Ek kan probeer om daai positiewe mens te wees en sê ons moet fokus op die goeie dinge. Heerlikheid mense, hoe op dees aarde...? Ja daar was goeie oomblikke. Ek het die beste dag van my lewe gehad saam met my man. Ons was omring deur maskers. Onder daai maskers was ons naaste vriende en familie. Niemand het verwag dat ons die jaar moes aanpak met sanitizer en maskers nie.

2020 was die eerste keer wat ek bly was vir 'n negatiewe uitslag op 'n toets. My hande was kurkdroog van sanitizer en ek het steeds vuil gevoel.

Die enigste plek waar ek veilig voel is in my huis sonder my masker. Wat ook nie sinmaak nie want streng gesproke is ons nêrens veilig nie. As Suid-Afrikaners is ons gewoont daaraan om bedreig te voel deur mense. Nie dinge wat ons nie kan sien nie. 

Almal het hulle doelwitte gehad vir die jaar (Pause for laughter). Ek wil uit my foute uit leer. My doelwit vir 2021 is om te oorleef. Net oorlewing in sy eenvoudigste vorm. Dis al. As 2021 onafhanklik funksioneer as 'n jaar wat net bestaan sal ek tevrede wees. Hoef nie goed of sleg te wees nie. Dit moet net nie 2020 wees nie. Dis eenvoudig. 

Partykeer

Partykeer kan jy met gemak die lewe hanteer. "Fake it til you make it" right? Ander kere sal die kleinste ongemaklikhede jou tref en jy bars in trane uit.

Raai watter keer was vandag?

Ons was en route om die diere vir die dag te voer. Alles verloop goed by die eerste dierekinders. Almal is veilig, gesond en vrolik. Daarna besluit ons om vinnig Spar toe te gaan. Ons het soms die onnodige gewoonte om elke dag te gaan as ons nie met 'n lysie werk nie.

Terloops, hier kom die eerste hakplek;
My 2007 Volkswagen Beetle Convertible. Ek geniet my kar, rerig. Maar daar is hier en daar, foutjies.

Die sensors van die passasiersvenster werk partykeer. Dit beteken ek moet die venster 'n entjie oopmaak en wag dat wie ookal uitklim, dan toemaak, dan kan ek die kar afsluit en self uitklim. Dis eintlik nie so 'n pyn nie. Dis steeds 'n kar! Maar vandag was net nie die dag nie. Ek het elke keer vergeet daarvan en elke keer van voor af bemoerd geword as die deur daai dowwe "ek's nie mooi toe nie, drol" klank maak.

Arme Wernu bly net kalm en probeer om my ook kalm te hou. Na die hele toemaak proses van die kar, sit ek en my man ons maskers aan. Ek is eintlik al gewoond aan die masker. Ek hou nie daarvan nie, maar ek deal daarmee, want ek moet. En ek spaar lipstick, so woohoo. Maar vandag wou ek die masker afruk en met my ongemaskerde self inkopies gaan doen. Soos wat ons vroeg in Maart nog kon doen? Onthou julle dit? Goeie tye. By die kar aangekom is die helfte van my gesig klam van kondensasie en sweet, want Desember. Ek probeer die boot oopmaak en dit sukkel, en sukkel, en sukkel.

Ek was amper halfpad deur my repertoire gekruide taal, toe werk dit. In die kar pluk ek die masker af asof dit die eerste keer is wat ek asemhaal. Ek kyk langs my en sien Wernu staan ewe geduldig en wag dat ek die kar aansluit en die venster oopmaak sodat hy kan inklim. Nou sal seker 'n goeie geleentheid wees om te sê my aircon is gebreek. So ons ry met die vensters oop en praat net nie oor die feit dat ons van binne af gaarword nie. Weet julle wat is ironies? My "seatwarmers" werk nog 100%.....

Ons stop later by ons volgende dierebestemming. Alles lyk wel. Die honde is vrolik, selfs die een wat 'n blou verband om sy pootjie het. Ek stap na die skilpadjies toe en ek sien die net is geskuif en daar's 'n gat gegrawe en net die enetjie beweeg rond. In die jare wat ek al troeteldiere oppas het daar nog nooit een doodgegaan onder my toesig nie. My hart het gebreek. Ek het die eienaar gebel en laatweet. Ons het hom by die rose begrawe. 

Ek moes die pasïent se verband vervang. Terwyl ek op die kombuisvloer sit en versigtig sy poot oopmaak en skoonmaak, sien ek hy het seer. Dit was nie 2 sekondes nie toe huil ek.

Ek huil want die hond het seer en ek kan nie vir hom verduidelik hoe ek hom probeer help nie. Ek huil oor daar 'n seuntjie is wat nie meer sy skilpadjie het nie. Ek huil omdat ek heeltyd 'n masker moet dra. Ek huil omdat ek die afgelope 8 maande nie my private studente kon sien by hulle huise nie. Ek huil omdat hierdie my eerste Desember is sonder my eerste diereklïente. Ek huil omdat my Pa die 11de Desember sou verjaar. Ek huil omdat ek nie die voorreg het om sy opinie te hoor oor hierdie jaar nie. Ek huil want dis 2020.

Oor 18 dae is dit gelukkig verby. Ek gaan nie hierdie jaar Happy New Year sê nie. Duidelik het dit nie gewerk dit nie. So, kom ons hanteer dit soos 'n lekker "old-school" familie skandaal. Ons praat net nie daaroor nie. Maar, ek sou definitief aanbeveel dat julle 2020 op julle CV's sit onder "special skills" .