Huiskluis: Dag 1

Dis 'n eienaardige gevoel om te weet ek gee les en ek sit nog in my pajamabroek. Maar my kinders het hulle lesse nodig (eintlik almal ongelooflik slim).

So ek slaan die laptop oop en wag vir die internet om saam te speel. Eindelik video-call ek my jongste. Toe ek myself op die skerm sien moes ek gou my hare oortuig om te lyk of ek nie nou net wakker geword het nie.

Hy antwoord en ek sien net sy ogies en sy voorkop uitsteek. Dit laat my dink aan 'n kleintjie wat op sy tone oor 'n toonbank loer. Ons begin en dit gaan goed. Ek het selfs 'n A4 skryfbord aan die gang. Want om vir 'n derde taal spreker Afrikaans woorde te spel in Engels is onnodige frustrasie.

Tyd vir my volgende student. Ons gesels nog so en die Wi-Fi "drop" en daar vries ek😁 die skerm wys hoe ek in die middel van 'n hap beskuit is. Boonop dit lyk my oë of hulle gekalibreer moet word.

Die vries-episode is verby en nou is ons uit sync uit en ek praat en sy praat en ons sê gelyk die ander een moet praat en so gaan die ongemaklikheid voort. Selfs in isolasie werk ek my sosiale onbevoegdheid in.

Met al my kids kom ek agter dat hulle nie heeltemaal gewoont is aan die videocall situasie nie. Elke nou en dan sien ek hoe hulle tong uitsteek of snaakse gesiggies trek tot hulle die vraagteken op my gesig sien en 'n benoude giggel gee en weer konsentreer.

Ek weet ons sit in 'n uitdagende situasie maar ek kan nie kla nie. My studente doen hulle huiswerk en nog meer, hulle ouers is ondersteunend en ten spyte van alles probeer hulle 'n gemaklike routine onderhou wat vir die kids genoeg tyd vir ontspan en werk gee.

Ek hoop net die ander ouers sal ook probeer om hulle kinders te herinner dat daar 'n lewe na lockdown is en dat die skole een of ander tyd weer sal open en dat lees en skryf steeds 'n vereiste is. 

November

Beplanning was nog nooit my sterkste eienskap nie.

Honneurs impliseer dat jy nie eers tyd het om te beplan nie. Jy moet net skryf, ingee, aanbied, huil (nie te lank nie), sosiaal verkeer met 'n vertrek vol mense wat almal slimmer is as jy en oor die algemeen maak of alles ok is.

Nog 'n taak wat ek aangepak het is om gewig te verloor en gesonder te lewe. Soos ek gesê het, my timing? Impeccable.

Aan die begin was ek suksesvol in my poging. Ek het my kos geweeg, my kalorieë getel, my steps ingekry EN geskryf oor die hele ding...

Intussen was daar 'n aanbieding oor my navorsing - my keel is sommer van voor af droog soos nataniël se grappies. Ek het 400 opdragte gehad wat toevalling almal gelyk ingehandig moes word (sommiges bietjie laat, ander net gewone laat en 2 BAIE laat)

In my huis maak ek die kos. Party beskou dit as 'n straf maar ek geniet dit. Dis my manier om die dag te verwerk en myself geestelik voor te berei om weer te werk. Ek skakel die radio aan en ek sing.. Nee, ek perform vir die kombuis. 

Die kastrolle klap hande, die vurke fluit en die stoof gee sommer 'n standing ovation (hoewel hy soms warm onder die kraag word)

In hierdie vreesaanjaende tydperk van take en ineenstortings het ek my kosmaak roetine gestaak vir 'n wyle. Daarmee saam het ek onbeskryflik min omgegee oor my eetgewoontes en my oefensessies.

Ek kon aan my lyf voel dat ek weer so moeg word en oor die algemeen met 'n ou heliumballon vergelyk kan word (pap en useless). Ek het verkeerd geëet, ja. Wat dit anders maak as al my vorige mislukte pogings, is dat ek ten minste gestop het en weer my eetplan begin volg het.

Vir my is dit 'n oorwinning op sy eie. Gewoonlik sou ek die leë redinasie volg dat ek reeds verkeerd eet, so ek kan maar net aanhou. Dis die grootste fout wat ek kon begaan. Deur 2 of 3 keer verkeerd te eet sal al jou vordering nie verlore gaan nie.

Wanneer jy van die spoor aftuimel en jou val word gebreek deur 'n Tinkie of 'n pakkie chips, dis ok. Die belangrikste is dat jy moet opstaan met die hulp van jou low cal kierie (ek weet nie, ek wou die kos metafoor aan die gang hou) en aanbeweeg.

Jou houding bepaal jou vordering. Ek dink jy kan dit seker toepas op meeste dinge wat jy wil aanpak of voltooi. My motto vir die jaar is meestal "ek moet ok wees, ek het nie 'n keuse nie" dit klink dalk negatief maar dit motiveer my genoeg om nie paniekerig te raak nie. (Ek lieg, ek drink pink pilletjies wat my kalmeer en ek maak almal om my mal met my buie wat soos die geldeenhede rondrits, ek sou sê dit gaan verander maar ek moenie op skrif lieg nie) plus, studies is duur en ek is nie bereid om aan enigiemand te verduidelik dat ek opgegee het nie. 

Dis November, die einde is in sig

Ek sal die jaar oorleef en 2018 instap met 'n bietjie minder ekstra gewig

Halloween

Halloween is the only chance to let monsters out and ask them to dance.
With store bought outfits And makeup set.
Ready for a night full of fright and regret.
Why so excited to dress up and scare?
To soothe inner demons, from the mirror they stare.

I think I have had an epiphany regarding Halloween.
It's not about dressing up like a fictional character to scare or trick people anymore.

Different people's reasons may vary...

1. Some will spend many hours or a lot of money on the perfect costume as they are Rage-goers or cosplay-enthusiasts, which is fine. You impress me and depress me.. I do not even have dedication when I dress myself in the morning. #lazygirlproblems

2Some will be punny.. Like a couple going as bacon and eggs... Or a candy and a rapper -candy wrapper (ba-dum-tsss) Or a cat and a woman. - catwoman. The list goes on. The puns vary in punniness. When you get to the ceiling fan idea - someone carrying a banner or flag that literally just says "go ceiling"  - feel free to insert face palm here.. But we need you punny ones...

3. Some will literally be any normal thing and wear the minimum. Because, every ho needs a home? For instance, a red cross on the hat. White croptop and a mini, boom you're a nurse. Or, little black dress with a crucifix, nun.. Most animal outfits go in that direction too. There are however some people who just decide to BECOME the animal. Buy a panda onesie, eat bamboo, follow pandas around to learn their mannerisms.. Or pandarisms.. And party as a panda. I have unfortunately not experienced a panda party myself, but I imagine it would be amazing.

4. Some will just go to drink, because screw dressing up I guess. They would be the awkward ones looking around for other awkward hallowont's, occasionally raising their eyebrows at the number 1s for taking things too far. For example a couple dressed up in leather as a dominatrix and her submissive. On a leash, with a muzzle, forced to beg for alcohol... I am convinced the man was possibly in a hostage situation... To each his own I guess.

When you think about it. We present the world with many faces each day... Halloween just gives an official name to the occasion where people can go all out.

Monsters cannot hide their intentions. Their being basically says "I am going to chase you and kill you mkay but run so we can make this movie". That makes them less scary because at least we know what's up. But people? They are a different story.

People have the ability to morph into the version they want the world to see.
It's like hell has a waiting list and heaven is empty.
Those nurses at the old age home smiling at their patients? They kill them for fun.
That man who used to drive the kids in his street around? He's a registered sex offender.
That grieving widow? She just poisoned her third husband.
The quiet kid who got straight A's? He hung himself in his garage.
The bully you remember from school? His stepfather molested him and his mother didn't believe him.
That Paralympic athlete who seemed to have his life together? He shot his girlfriend.

Putting up a front is fine, but people seem to forget the makeup fades. Eventually people will see the truth. Somehow I think being real would just be easier.

Less friends? Definitely
Less drama? Obviously

When you feel something about someone. Get it out there by saying it to that person first. Don't wait for the grapevine to screw you over. Bite the bullet and be the bitch. I am going to attempt to practise what I preach... Although avoiding it would be much easier.

There are monsters scarier than anything from a movie scene.
They're right next to you, behind you,
They're you and me.

Shogun, strawberries en studente

Dis 'n warm dag in Pretoria. Die rand het geval soos die studente wil hê fooie moet. Meeste kampusse is toe as gevolg van betogende studente wat 'n alomteenwoordige vloermoer gooi regoor die land. Asblikke word wapens, strykplanke word roit-gear en die res van ons wat te bang is om te staak of nie wil staak nie?

Ons sit soos huisvrouens en refresh twitter, kyk e-news en piep mekaar op via whatsapp deur artikels, fotos en videos oor die stakery aan te stuur. Die tekort aan klas maak my eintlik so angstig dat ek wil drink soos 'n geskeide oom in 'n verdagte bar. Na ons daaglikse TV tradisie van die nuus en ons sinnelose soapies kyk, besluit ek dis tyd vir aarbei melkskommels.

Die aarbeie is gevries want ons het hulle al meer as 'n maand.. Ek sny die stingeltjies af terwyl ek saam met die radio sing. Vir een of ander rede wil ek 'n aarbei middeldeur sny want dit maak vir my meer sin aangesien dit makliker sal meng.

Normale slim mense sal seker die aarbei op die snybord sit. Nie Annette nie. Ek wil hom sommer in my hand fillet! Dis 'n Shogun mes, so as hy eers sny dan moet mens oplet waar jou vingers is. Die ding gly en ek steek die mes nie een keer nie, maar drie keer in my hand in.

My knieë knak en ek voel of ek slaap. Ek grip my hand soos Rose Jack vasgehou het aan die einde van Titanic en van daar af sukkel ek badkamer toe. Die bloed loop en ek weet nie eintlik wat ek wil doen nie. Ek spoel die storie af en roep vir pleisters. My sielsmens kom tot my redding en plak die bloeiende gemors toe.

Sy kyk my so en ek sien in haar oë ek lyk so bleek soos ek voel. Daar opgestaan uit die handslagting, drink ek bietjie koeldrank om my siel om te koop sodat hy terug in my lyf in gaan. Chante gaan aan met die melkskommels en ek gaan lê en bejammer myself.

Toe ek sterker voel, toe maak ek die pleister oop sodat ek die besigheid kon skoonmaak en 'n roompie smeer. Dit was semi afgryslik. Ek het nie besef die sny was dieper as 'n tiener se gedagtes nie. Die vetlagie om my middelvinger het uit die sny uit gesquish soos betogende studente wat 'n lesing wil onderbreek.

Wat het ek geleer? Die snybord is daar vir 'n rede... En Shogun se messe is puik.

Staak Seisoen

Soos julle weet is dit staak seisoen. En indien jy nie weet nie.... Lees 'n koerant of 'n internet artikel? Eerlikwaar...

Staak seisoen het 'n nuwe reeks bekend gestel. FMF of Fees must fall. O die ironie as dit herfs was. Fall in fall. Anyways. Studente staak landwyd oor studiefooie wat moontlik tot 8% kan styg vir 2017. Korreksie. Van die studente staak daaroor. Ander wil gratis-onderig hê.. Ek voel hulle kort 'n ander naam.. Free my fees? Die Afrikaans daarvoor klink soos 'n advertensie op KykNet Bevry my van my fooie.

Klasse is gekanselleer op meeste kampusse om die veiligheid van studente te verseker. Die studente wat nie betoog nie... So ons het by Tuks die week af gekry.. Ek het geleer vir 'n toets wat ek nie geskryf het nie. Ek het ook petrol uitgery vir 'n klas wat nie plaasgevind het nie..

Ek is in 'n manier bly die toets is gekanselleer. Ek sou nie verantwoordelikheid vat vir my dade as ek moes toekyk hoe iemand my toets voor my opskeur nie. My ma en my kêrel was albei reg om selfs saam met my toets te skryf!

Natuurlik is daar implikasies vir die studente wat klas en toetse gemis het... Die Oktober-reses is gegee as die alternatiewe datum om op te vang. Niemand is gelukkig hieroor nie... Ek verstaan nie juis hoe mense verbaas is nie. Die Universiteit het nie veel van 'n keuse gehad nie.


Ek voel Tuks is op 'n beter plek as meeste universiteite.. By Wits gooi die studente sekuriteit met stukke asblik wat hulle afgebreek het... En erger, die sekuriteit gooi dit terug! In Natal word bystanders getref met rubber bullets. En die ergste aspek.... Hier is mense wat baklei oor wie die stakings begin het. Asof dit saak maak?

En die politiek... Brand opposisie se regalia, probeer die SRC verkiesing onderbreek... Videos sirkuleer van Afriforum en studente wat mekaar wil gryp soos pitbulls. Die hele boodskap raak weg agter ras en plasings op sosiale media wat aangaan oor hoe net een groep benadeel word. Sê 'n mens iets, merk hulle jou as 'n AWB ondersteuner... Sê mens niks, word jy gemerk as 'n push-over.

Ons wil ook nie meer betaal vir studies nie, maar ons gaan nou nie 'n gebou afbrand of gooi met klippe nie. Tel dit vir ons of teen ons? Wie maak 'n verskil tussen die stilles en die stakers...?

Ons het 7 sms'e gekry van die universiteit af oor die "situasie" op kampus. So 'n paar ure te laat want my "onder beheer" en hulle s'n is nie dieselfde nie... Blykbaar hervat aktiwiteite op kampus Maandag... Maar ek voel die kampus is semi-onseker hieroor.

Ons het 'n paar reëlings gekry om in gedagte te hou Maandag: Daar gaan nie betogers wees nie... Maar AS daar is, volg dié instruksies;
Indien betogers by die lesingsaal inkom, of reeds binne die lokaal is:
- Gil en spring! Jokes. Sit en bly kalm
- Moenie met iemand probeer redineer nie. Dit is puntloos en jy sal jouself slegs frustreer.
- Hou jou besittings bymekaar en veilig.
- Moenie intree in die situasie nie. Jou lektore gaan blykbaar die situasie onder beheer hê (That's nice dear)
- Indien jy 'n bedankingsbrief van Prof. De La Rey ontvang, neem kennis dat dit vervals is.

Ek hoop die situasie op kampus is kalm en dié maatreëls is onnodig. Die paniekerige mens in my sal slegs Gil en spring en opeindig om IEMAND te affronteer..

21 happens once

I would like to thank the Academy for ensuring me that all the big birthdays are over for the next 9 years. It's fun being 21 I guess? I can legally drink in the US which is nice.

I think the world needs a crash course for surviving the party planning of big birthdays.

1. Don't feel morally obligated to have a big to-do. Some people prefer it, others are fine with a braai or a movie.
2. Don't invite people to be nice. Life is too expensive to provide out of politeness.
3. Don't be a diva. You're not Queen Elizabeth or the Pope. Keep things casual. Personally, I have loads of fun in my casual-I-can-sleep-in-this-outfits. Don't have a MTV sweet 16 entrance. You don't need a limo or an entourage of dancers. We know it's your party.
4. Don't freak out about it being perfect. Spoiler, nothing is.
5. Don't get trigger-happy in the shops or online shopping to buy a bunch of overpriced decorations. DIY is actually the way to go.
6. Pintrest is your friend for amazing ideas. But keep in mind not to overdo it. My person advised me to pick like 3 elements and work with that. It was difficult but it made the rest of the planning easy.
7. Write down your punch recipe if you have one. Or just mix everything together and taste it. If you want to cough or your eye starts to twitch, you need to add mix.
8. Avoid brawling. It's ratchet and sad.
9. Don't finish a bottle of sours under an hour. Your stomach will burn worse than wasabi on chili in an oven in hell. Not to mention the heartburn on top of the hangover.
10. Less decorations = Less cleaning
11. If you have more decorations.. Try to abuse your friendship/birthday rights to make your friends help clean up.
12. Don't drink stuff that smells like deodorant.
13. Don't carry your phone around in your hand.. I lost mine 3 times.
14. Don't let the honesty of alcoholism take a hold of you. No-one wants to know. If you can't say it sober, then hush.
15. Don't use the good china for anything. Chances are, your friends will probably be too nervous to eat out of anything brighter than their future. Paper cups are ok! And = no dishes. Boom.
16. Speech early, drunk people will not make the "aaahw's" at the applicable moments.
17. Keep the conversations light and shallow. Tears and brawls are really frowned upon while partying.
18. Don't drink everything. Alcohol fighting back is already difficult, don't mix the fighters up to make one big WW III in there.
19. Don't jump off shit or mistake yourself for superman. You will injure yourself and your ego. Blood is not a great colour on anyone.
20. Don't approach random people with too much excitement. As South Africans we are trained and bred to be suspicious of EVERYONE. So being overly perky to new people may result in awkward conversations and awkward exits.
21. Enjoy yourself. If other people don't, shame.

If stuff doesn't work out the way you picture it... Get over it. Life is not a dress rehearsal. This shit is real. Enjoy the moment and just go with it. Our lives are so rehearsed with dress codes and agendas, going off script won't kill you.

Self-versekering vir 'n minderwaardigheidskompleks

Jaar: 3
Dag: whatever
Tyd: maak dit saak?

Ek het weer een van daai plekke in my lewe bereik waar onsekerheid die leiding nee. Ek het hierdie konstante vrees dat ek gaan opeindig om 'n beroep te beoefen waarin ek sielsongelukkig gaan wees, en ek gaan nie genoeg geld maak nie, en ek gaan net wegraak en die agtergrondmusiek word.

Ek het 12 jaar deur skool gelag, gehuil en gestres, net om na skool 'n verdere 3 jaar te stres. Sodat ek aansoek kan doen - waaroor ek stres - vir nog 'n jaar se stres. Dit maak sin.

Om sake te vererger ly ek aan 'n ernstige minderwaardigheids kompleks teenoor my mede studente... Nie almal nie (sommige mense is 'n sandkorrel, ander is 'n sandstorm) Hoe gaan ek dit ooit maak as 'n skrywer of 'n joernalis of 'n overrated facebook post tussen mense wat soveel slimmer is as ek? Ek meen, hoekom wil 'n mens nou aspris stres?

Ek het na 'n gesprek of 3 besef dat ek nie alleen is nie. Ek bestudeer die mense op kampus... Hulle is so opgestres oor hulle eie sake dat mense nie eintlik oplet dat ander mense net so sukkel nie.

Ons grap nog so dat daar nie tyd is vir 'n senuwee-ineenstorting nie, maar nou dat ek daaraan dink... Daar is nie. My meltdowns vat te lank om uit te werk sonder pille om al die varkies bymekaar te hou. Kan ek dit bekostig om tyd te verloor en my gevoelens te ervaar? Nee! Eendag wanneer ek werk (as ek 'n werk kry) sal ek deur my issues moet werk op my eie tyd. alhoewel 'n skrywer se issues meng met die ink waarmee hulle skryf.

Maar ek sien mense op kampus het verander. Die gesigte wat ek onthou word droewig bedek deur 'n permanente frons soos wat mense wonder wat hulle volgende gaan doen. Die positiewe mense van 1ste jaar kyk nie eers meer vir karre wanneer hulle oor die pad loop nie, "ek weet nie hoe ek my studies gaan betaal nie, ek weet nie hoe ek my studies gaan deurkom nie, wie's bang vir die dood?"

Dit laat my dink aan die stuk van the revenant waar di caprio water drink en dit loop by sy nek uit. Jy weet sake het suid gegaan maar jy probeer nog.

Ek bekommer my oor hierdie lewe kry ding. Wat as niemand wil weet wat ek te sê het nie? Ek sal seker nogsteeds so baie praat. Ek het skaamteloos geen beheer nie. Maar ek wil nie daai een wees wat opeindig in 'n werk waarvoor ek nie geswot het nie. Ek wil opgewonde wees oor aan gaan, nie vreesbevange terugstaan nie.

Ek gaan nou nie mense genees of geboue ontwerp of geldsake hanteer nie. Maar my idee van werk is ook belangrik. Iemand moet julle handboeke skryf.