Dis 'n eienaardige gevoel om te weet ek gee les en ek sit nog in my pajamabroek. Maar my kinders het hulle lesse nodig (eintlik almal ongelooflik slim).
So ek slaan die laptop oop en wag vir die internet om saam te speel. Eindelik video-call ek my jongste. Toe ek myself op die skerm sien moes ek gou my hare oortuig om te lyk of ek nie nou net wakker geword het nie.
Hy antwoord en ek sien net sy ogies en sy voorkop uitsteek. Dit laat my dink aan 'n kleintjie wat op sy tone oor 'n toonbank loer. Ons begin en dit gaan goed. Ek het selfs 'n A4 skryfbord aan die gang. Want om vir 'n derde taal spreker Afrikaans woorde te spel in Engels is onnodige frustrasie.
Tyd vir my volgende student. Ons gesels nog so en die Wi-Fi "drop" en daar vries ek😁 die skerm wys hoe ek in die middel van 'n hap beskuit is. Boonop dit lyk my oë of hulle gekalibreer moet word.
Die vries-episode is verby en nou is ons uit sync uit en ek praat en sy praat en ons sê gelyk die ander een moet praat en so gaan die ongemaklikheid voort. Selfs in isolasie werk ek my sosiale onbevoegdheid in.
Met al my kids kom ek agter dat hulle nie heeltemaal gewoont is aan die videocall situasie nie. Elke nou en dan sien ek hoe hulle tong uitsteek of snaakse gesiggies trek tot hulle die vraagteken op my gesig sien en 'n benoude giggel gee en weer konsentreer.
Ek weet ons sit in 'n uitdagende situasie maar ek kan nie kla nie. My studente doen hulle huiswerk en nog meer, hulle ouers is ondersteunend en ten spyte van alles probeer hulle 'n gemaklike routine onderhou wat vir die kids genoeg tyd vir ontspan en werk gee.
Ek hoop net die ander ouers sal ook probeer om hulle kinders te herinner dat daar 'n lewe na lockdown is en dat die skole een of ander tyd weer sal open en dat lees en skryf steeds 'n vereiste is.
Lekker les gee vir een kind op n slag. Wees bly die 1 en nie 33 nie. Hou aan blog! My nuutste hobby nou #lockdown
ReplyDelete