Dis 'n warm dag in Pretoria. Die rand het geval soos die studente wil hê fooie moet. Meeste kampusse is toe as gevolg van betogende studente wat 'n alomteenwoordige vloermoer gooi regoor die land. Asblikke word wapens, strykplanke word roit-gear en die res van ons wat te bang is om te staak of nie wil staak nie?
Ons sit soos huisvrouens en refresh twitter, kyk e-news en piep mekaar op via whatsapp deur artikels, fotos en videos oor die stakery aan te stuur. Die tekort aan klas maak my eintlik so angstig dat ek wil drink soos 'n geskeide oom in 'n verdagte bar. Na ons daaglikse TV tradisie van die nuus en ons sinnelose soapies kyk, besluit ek dis tyd vir aarbei melkskommels.
Die aarbeie is gevries want ons het hulle al meer as 'n maand.. Ek sny die stingeltjies af terwyl ek saam met die radio sing. Vir een of ander rede wil ek 'n aarbei middeldeur sny want dit maak vir my meer sin aangesien dit makliker sal meng.
Normale slim mense sal seker die aarbei op die snybord sit. Nie Annette nie. Ek wil hom sommer in my hand fillet! Dis 'n Shogun mes, so as hy eers sny dan moet mens oplet waar jou vingers is. Die ding gly en ek steek die mes nie een keer nie, maar drie keer in my hand in.
My knieë knak en ek voel of ek slaap. Ek grip my hand soos Rose Jack vasgehou het aan die einde van Titanic en van daar af sukkel ek badkamer toe. Die bloed loop en ek weet nie eintlik wat ek wil doen nie. Ek spoel die storie af en roep vir pleisters. My sielsmens kom tot my redding en plak die bloeiende gemors toe.
Sy kyk my so en ek sien in haar oë ek lyk so bleek soos ek voel. Daar opgestaan uit die handslagting, drink ek bietjie koeldrank om my siel om te koop sodat hy terug in my lyf in gaan. Chante gaan aan met die melkskommels en ek gaan lê en bejammer myself.
Toe ek sterker voel, toe maak ek die pleister oop sodat ek die besigheid kon skoonmaak en 'n roompie smeer. Dit was semi afgryslik. Ek het nie besef die sny was dieper as 'n tiener se gedagtes nie. Die vetlagie om my middelvinger het uit die sny uit gesquish soos betogende studente wat 'n lesing wil onderbreek.
Wat het ek geleer? Die snybord is daar vir 'n rede... En Shogun se messe is puik.
My slice of life
Opinionated since 1995
Wednesday, 12 October 2016
Saturday, 24 September 2016
Staak Seisoen
Soos julle weet is dit staak seisoen. En indien jy nie weet nie.... Lees 'n koerant of 'n internet artikel? Eerlikwaar...
Staak seisoen het 'n nuwe reeks bekend gestel. FMF of Fees must fall. O die ironie as dit herfs was. Fall in fall. Anyways. Studente staak landwyd oor studiefooie wat moontlik tot 8% kan styg vir 2017. Korreksie. Van die studente staak daaroor. Ander wil gratis-onderig hê.. Ek voel hulle kort 'n ander naam.. Free my fees? Die Afrikaans daarvoor klink soos 'n advertensie op KykNet Bevry my van my fooie.
Klasse is gekanselleer op meeste kampusse om die veiligheid van studente te verseker. Die studente wat nie betoog nie... So ons het by Tuks die week af gekry.. Ek het geleer vir 'n toets wat ek nie geskryf het nie. Ek het ook petrol uitgery vir 'n klas wat nie plaasgevind het nie..
Ek is in 'n manier bly die toets is gekanselleer. Ek sou nie verantwoordelikheid vat vir my dade as ek moes toekyk hoe iemand my toets voor my opskeur nie. My ma en my kêrel was albei reg om selfs saam met my toets te skryf!
Natuurlik is daar implikasies vir die studente wat klas en toetse gemis het... Die Oktober-reses is gegee as die alternatiewe datum om op te vang. Niemand is gelukkig hieroor nie... Ek verstaan nie juis hoe mense verbaas is nie. Die Universiteit het nie veel van 'n keuse gehad nie.
Ek voel Tuks is op 'n beter plek as meeste universiteite.. By Wits gooi die studente sekuriteit met stukke asblik wat hulle afgebreek het... En erger, die sekuriteit gooi dit terug! In Natal word bystanders getref met rubber bullets. En die ergste aspek.... Hier is mense wat baklei oor wie die stakings begin het. Asof dit saak maak?
En die politiek... Brand opposisie se regalia, probeer die SRC verkiesing onderbreek... Videos sirkuleer van Afriforum en studente wat mekaar wil gryp soos pitbulls. Die hele boodskap raak weg agter ras en plasings op sosiale media wat aangaan oor hoe net een groep benadeel word. Sê 'n mens iets, merk hulle jou as 'n AWB ondersteuner... Sê mens niks, word jy gemerk as 'n push-over.
Ons wil ook nie meer betaal vir studies nie, maar ons gaan nou nie 'n gebou afbrand of gooi met klippe nie. Tel dit vir ons of teen ons? Wie maak 'n verskil tussen die stilles en die stakers...?
Ons het 7 sms'e gekry van die universiteit af oor die "situasie" op kampus. So 'n paar ure te laat want my "onder beheer" en hulle s'n is nie dieselfde nie... Blykbaar hervat aktiwiteite op kampus Maandag... Maar ek voel die kampus is semi-onseker hieroor.
Ons het 'n paar reëlings gekry om in gedagte te hou Maandag: Daar gaan nie betogers wees nie... Maar AS daar is, volg dié instruksies;
Indien betogers by die lesingsaal inkom, of reeds binne die lokaal is:
- Gil en spring! Jokes. Sit en bly kalm
- Moenie met iemand probeer redineer nie. Dit is puntloos en jy sal jouself slegs frustreer.
- Hou jou besittings bymekaar en veilig.
- Moenie intree in die situasie nie. Jou lektore gaan blykbaar die situasie onder beheer hê (That's nice dear)
- Indien jy 'n bedankingsbrief van Prof. De La Rey ontvang, neem kennis dat dit vervals is.
Ek hoop die situasie op kampus is kalm en dié maatreëls is onnodig. Die paniekerige mens in my sal slegs Gil en spring en opeindig om IEMAND te affronteer..
Staak seisoen het 'n nuwe reeks bekend gestel. FMF of Fees must fall. O die ironie as dit herfs was. Fall in fall. Anyways. Studente staak landwyd oor studiefooie wat moontlik tot 8% kan styg vir 2017. Korreksie. Van die studente staak daaroor. Ander wil gratis-onderig hê.. Ek voel hulle kort 'n ander naam.. Free my fees? Die Afrikaans daarvoor klink soos 'n advertensie op KykNet Bevry my van my fooie.
Klasse is gekanselleer op meeste kampusse om die veiligheid van studente te verseker. Die studente wat nie betoog nie... So ons het by Tuks die week af gekry.. Ek het geleer vir 'n toets wat ek nie geskryf het nie. Ek het ook petrol uitgery vir 'n klas wat nie plaasgevind het nie..
Ek is in 'n manier bly die toets is gekanselleer. Ek sou nie verantwoordelikheid vat vir my dade as ek moes toekyk hoe iemand my toets voor my opskeur nie. My ma en my kêrel was albei reg om selfs saam met my toets te skryf!
Natuurlik is daar implikasies vir die studente wat klas en toetse gemis het... Die Oktober-reses is gegee as die alternatiewe datum om op te vang. Niemand is gelukkig hieroor nie... Ek verstaan nie juis hoe mense verbaas is nie. Die Universiteit het nie veel van 'n keuse gehad nie.
Ek voel Tuks is op 'n beter plek as meeste universiteite.. By Wits gooi die studente sekuriteit met stukke asblik wat hulle afgebreek het... En erger, die sekuriteit gooi dit terug! In Natal word bystanders getref met rubber bullets. En die ergste aspek.... Hier is mense wat baklei oor wie die stakings begin het. Asof dit saak maak?
En die politiek... Brand opposisie se regalia, probeer die SRC verkiesing onderbreek... Videos sirkuleer van Afriforum en studente wat mekaar wil gryp soos pitbulls. Die hele boodskap raak weg agter ras en plasings op sosiale media wat aangaan oor hoe net een groep benadeel word. Sê 'n mens iets, merk hulle jou as 'n AWB ondersteuner... Sê mens niks, word jy gemerk as 'n push-over.
Ons wil ook nie meer betaal vir studies nie, maar ons gaan nou nie 'n gebou afbrand of gooi met klippe nie. Tel dit vir ons of teen ons? Wie maak 'n verskil tussen die stilles en die stakers...?
Ons het 7 sms'e gekry van die universiteit af oor die "situasie" op kampus. So 'n paar ure te laat want my "onder beheer" en hulle s'n is nie dieselfde nie... Blykbaar hervat aktiwiteite op kampus Maandag... Maar ek voel die kampus is semi-onseker hieroor.
Ons het 'n paar reëlings gekry om in gedagte te hou Maandag: Daar gaan nie betogers wees nie... Maar AS daar is, volg dié instruksies;
Indien betogers by die lesingsaal inkom, of reeds binne die lokaal is:
- Gil en spring! Jokes. Sit en bly kalm
- Moenie met iemand probeer redineer nie. Dit is puntloos en jy sal jouself slegs frustreer.
- Hou jou besittings bymekaar en veilig.
- Moenie intree in die situasie nie. Jou lektore gaan blykbaar die situasie onder beheer hê (That's nice dear)
- Indien jy 'n bedankingsbrief van Prof. De La Rey ontvang, neem kennis dat dit vervals is.
Ek hoop die situasie op kampus is kalm en dié maatreëls is onnodig. Die paniekerige mens in my sal slegs Gil en spring en opeindig om IEMAND te affronteer..
Thursday, 15 September 2016
21 happens once
I would like to thank the Academy for ensuring me that all the big birthdays are over for the next 9 years. It's fun being 21 I guess? I can legally drink in the US which is nice.
I think the world needs a crash course for surviving the party planning of big birthdays.
1. Don't feel morally obligated to have a big to-do. Some people prefer it, others are fine with a braai or a movie.
2. Don't invite people to be nice. Life is too expensive to provide out of politeness.
3. Don't be a diva. You're not Queen Elizabeth or the Pope. Keep things casual. Personally, I have loads of fun in my casual-I-can-sleep-in-this-outfits. Don't have a MTV sweet 16 entrance. You don't need a limo or an entourage of dancers. We know it's your party.
4. Don't freak out about it being perfect. Spoiler, nothing is.
5. Don't get trigger-happy in the shops or online shopping to buy a bunch of overpriced decorations. DIY is actually the way to go.
6. Pintrest is your friend for amazing ideas. But keep in mind not to overdo it. My person advised me to pick like 3 elements and work with that. It was difficult but it made the rest of the planning easy.
7. Write down your punch recipe if you have one. Or just mix everything together and taste it. If you want to cough or your eye starts to twitch, you need to add mix.
8. Avoid brawling. It's ratchet and sad.
9. Don't finish a bottle of sours under an hour. Your stomach will burn worse than wasabi on chili in an oven in hell. Not to mention the heartburn on top of the hangover.
10. Less decorations = Less cleaning
11. If you have more decorations.. Try to abuse your friendship/birthday rights to make your friends help clean up.
12. Don't drink stuff that smells like deodorant.
13. Don't carry your phone around in your hand.. I lost mine 3 times.
14. Don't let the honesty of alcoholism take a hold of you. No-one wants to know. If you can't say it sober, then hush.
15. Don't use the good china for anything. Chances are, your friends will probably be too nervous to eat out of anything brighter than their future. Paper cups are ok! And = no dishes. Boom.
16. Speech early, drunk people will not make the "aaahw's" at the applicable moments.
17. Keep the conversations light and shallow. Tears and brawls are really frowned upon while partying.
18. Don't drink everything. Alcohol fighting back is already difficult, don't mix the fighters up to make one big WW III in there.
19. Don't jump off shit or mistake yourself for superman. You will injure yourself and your ego. Blood is not a great colour on anyone.
20. Don't approach random people with too much excitement. As South Africans we are trained and bred to be suspicious of EVERYONE. So being overly perky to new people may result in awkward conversations and awkward exits.
21. Enjoy yourself. If other people don't, shame.
If stuff doesn't work out the way you picture it... Get over it. Life is not a dress rehearsal. This shit is real. Enjoy the moment and just go with it. Our lives are so rehearsed with dress codes and agendas, going off script won't kill you.
I think the world needs a crash course for surviving the party planning of big birthdays.
1. Don't feel morally obligated to have a big to-do. Some people prefer it, others are fine with a braai or a movie.
2. Don't invite people to be nice. Life is too expensive to provide out of politeness.
3. Don't be a diva. You're not Queen Elizabeth or the Pope. Keep things casual. Personally, I have loads of fun in my casual-I-can-sleep-in-this-outfits. Don't have a MTV sweet 16 entrance. You don't need a limo or an entourage of dancers. We know it's your party.
4. Don't freak out about it being perfect. Spoiler, nothing is.
5. Don't get trigger-happy in the shops or online shopping to buy a bunch of overpriced decorations. DIY is actually the way to go.
6. Pintrest is your friend for amazing ideas. But keep in mind not to overdo it. My person advised me to pick like 3 elements and work with that. It was difficult but it made the rest of the planning easy.
7. Write down your punch recipe if you have one. Or just mix everything together and taste it. If you want to cough or your eye starts to twitch, you need to add mix.
8. Avoid brawling. It's ratchet and sad.
9. Don't finish a bottle of sours under an hour. Your stomach will burn worse than wasabi on chili in an oven in hell. Not to mention the heartburn on top of the hangover.
10. Less decorations = Less cleaning
11. If you have more decorations.. Try to abuse your friendship/birthday rights to make your friends help clean up.
12. Don't drink stuff that smells like deodorant.
13. Don't carry your phone around in your hand.. I lost mine 3 times.
14. Don't let the honesty of alcoholism take a hold of you. No-one wants to know. If you can't say it sober, then hush.
15. Don't use the good china for anything. Chances are, your friends will probably be too nervous to eat out of anything brighter than their future. Paper cups are ok! And = no dishes. Boom.
16. Speech early, drunk people will not make the "aaahw's" at the applicable moments.
17. Keep the conversations light and shallow. Tears and brawls are really frowned upon while partying.
18. Don't drink everything. Alcohol fighting back is already difficult, don't mix the fighters up to make one big WW III in there.
19. Don't jump off shit or mistake yourself for superman. You will injure yourself and your ego. Blood is not a great colour on anyone.
20. Don't approach random people with too much excitement. As South Africans we are trained and bred to be suspicious of EVERYONE. So being overly perky to new people may result in awkward conversations and awkward exits.
21. Enjoy yourself. If other people don't, shame.
If stuff doesn't work out the way you picture it... Get over it. Life is not a dress rehearsal. This shit is real. Enjoy the moment and just go with it. Our lives are so rehearsed with dress codes and agendas, going off script won't kill you.
Sunday, 21 August 2016
Self-versekering vir 'n minderwaardigheidskompleks
Jaar: 3
Dag: whatever
Tyd: maak dit saak?
Ek het weer een van daai plekke in my lewe bereik waar onsekerheid die leiding nee. Ek het hierdie konstante vrees dat ek gaan opeindig om 'n beroep te beoefen waarin ek sielsongelukkig gaan wees, en ek gaan nie genoeg geld maak nie, en ek gaan net wegraak en die agtergrondmusiek word.
Ek het 12 jaar deur skool gelag, gehuil en gestres, net om na skool 'n verdere 3 jaar te stres. Sodat ek aansoek kan doen - waaroor ek stres - vir nog 'n jaar se stres. Dit maak sin.
Om sake te vererger ly ek aan 'n ernstige minderwaardigheids kompleks teenoor my mede studente... Nie almal nie (sommige mense is 'n sandkorrel, ander is 'n sandstorm) Hoe gaan ek dit ooit maak as 'n skrywer of 'n joernalis of 'n overrated facebook post tussen mense wat soveel slimmer is as ek? Ek meen, hoekom wil 'n mens nou aspris stres?
Ek het na 'n gesprek of 3 besef dat ek nie alleen is nie. Ek bestudeer die mense op kampus... Hulle is so opgestres oor hulle eie sake dat mense nie eintlik oplet dat ander mense net so sukkel nie.
Ons grap nog so dat daar nie tyd is vir 'n senuwee-ineenstorting nie, maar nou dat ek daaraan dink... Daar is nie. My meltdowns vat te lank om uit te werk sonder pille om al die varkies bymekaar te hou. Kan ek dit bekostig om tyd te verloor en my gevoelens te ervaar? Nee! Eendag wanneer ek werk (as ek 'n werk kry) sal ek deur my issues moet werk op my eie tyd. alhoewel 'n skrywer se issues meng met die ink waarmee hulle skryf.
Maar ek sien mense op kampus het verander. Die gesigte wat ek onthou word droewig bedek deur 'n permanente frons soos wat mense wonder wat hulle volgende gaan doen. Die positiewe mense van 1ste jaar kyk nie eers meer vir karre wanneer hulle oor die pad loop nie, "ek weet nie hoe ek my studies gaan betaal nie, ek weet nie hoe ek my studies gaan deurkom nie, wie's bang vir die dood?"
Dit laat my dink aan die stuk van the revenant waar di caprio water drink en dit loop by sy nek uit. Jy weet sake het suid gegaan maar jy probeer nog.
Ek bekommer my oor hierdie lewe kry ding. Wat as niemand wil weet wat ek te sê het nie? Ek sal seker nogsteeds so baie praat. Ek het skaamteloos geen beheer nie. Maar ek wil nie daai een wees wat opeindig in 'n werk waarvoor ek nie geswot het nie. Ek wil opgewonde wees oor aan gaan, nie vreesbevange terugstaan nie.
Ek gaan nou nie mense genees of geboue ontwerp of geldsake hanteer nie. Maar my idee van werk is ook belangrik. Iemand moet julle handboeke skryf.
Dag: whatever
Tyd: maak dit saak?
Ek het weer een van daai plekke in my lewe bereik waar onsekerheid die leiding nee. Ek het hierdie konstante vrees dat ek gaan opeindig om 'n beroep te beoefen waarin ek sielsongelukkig gaan wees, en ek gaan nie genoeg geld maak nie, en ek gaan net wegraak en die agtergrondmusiek word.
Ek het 12 jaar deur skool gelag, gehuil en gestres, net om na skool 'n verdere 3 jaar te stres. Sodat ek aansoek kan doen - waaroor ek stres - vir nog 'n jaar se stres. Dit maak sin.
Om sake te vererger ly ek aan 'n ernstige minderwaardigheids kompleks teenoor my mede studente... Nie almal nie (sommige mense is 'n sandkorrel, ander is 'n sandstorm) Hoe gaan ek dit ooit maak as 'n skrywer of 'n joernalis of 'n overrated facebook post tussen mense wat soveel slimmer is as ek? Ek meen, hoekom wil 'n mens nou aspris stres?
Ek het na 'n gesprek of 3 besef dat ek nie alleen is nie. Ek bestudeer die mense op kampus... Hulle is so opgestres oor hulle eie sake dat mense nie eintlik oplet dat ander mense net so sukkel nie.
Ons grap nog so dat daar nie tyd is vir 'n senuwee-ineenstorting nie, maar nou dat ek daaraan dink... Daar is nie. My meltdowns vat te lank om uit te werk sonder pille om al die varkies bymekaar te hou. Kan ek dit bekostig om tyd te verloor en my gevoelens te ervaar? Nee! Eendag wanneer ek werk (as ek 'n werk kry) sal ek deur my issues moet werk op my eie tyd. alhoewel 'n skrywer se issues meng met die ink waarmee hulle skryf.
Maar ek sien mense op kampus het verander. Die gesigte wat ek onthou word droewig bedek deur 'n permanente frons soos wat mense wonder wat hulle volgende gaan doen. Die positiewe mense van 1ste jaar kyk nie eers meer vir karre wanneer hulle oor die pad loop nie, "ek weet nie hoe ek my studies gaan betaal nie, ek weet nie hoe ek my studies gaan deurkom nie, wie's bang vir die dood?"
Dit laat my dink aan die stuk van the revenant waar di caprio water drink en dit loop by sy nek uit. Jy weet sake het suid gegaan maar jy probeer nog.
Ek bekommer my oor hierdie lewe kry ding. Wat as niemand wil weet wat ek te sê het nie? Ek sal seker nogsteeds so baie praat. Ek het skaamteloos geen beheer nie. Maar ek wil nie daai een wees wat opeindig in 'n werk waarvoor ek nie geswot het nie. Ek wil opgewonde wees oor aan gaan, nie vreesbevange terugstaan nie.
Ek gaan nou nie mense genees of geboue ontwerp of geldsake hanteer nie. Maar my idee van werk is ook belangrik. Iemand moet julle handboeke skryf.
Wednesday, 3 August 2016
Stemdag
.
So staan Pierre van Ryneveld op 'n koue Augustus middag in die ry om te stem. Stem vir verandering. Stem vir geen korrupsie. Of so iets. Die son tref my op al die verkeerde tye. Maar staan sal ons staan. Spookasemkapsels skuifel vorentoe en rolstoelrakkers rol verby. Party skepseltjies lyk nie of hulle eers die uitslae van die verkiesing gaan sien nie. Maar stem sal hulle stem.
Ma's met klein kindertjies trek ook voordeel. Alhoewel 'n paar maar oud lyk vir 'n stroler. Maar dis net my opinie. En sommige van die kastige pensionarisse sien ek dan gereeld verby my huis draf.
Hierdie IEC mense het ons natuurlik geflous. Jy dink jy is amper voor in die ry... Nee nee, daar is nog 'n ry binne! Die loopraam lyers is chopchop boks toe en kar toe. En die res van ons wat moet dankbaar wees dat ons kan loop en bad en eet sonder hulp staan maar.
Die mense agter my probeer onderhandel met 'n vrou of hulle haar pram kan leen uit desperaatheid uit. Dan is daar die stofwolk ouderlinge wat AANDRING dat hulle sal staan. Hulle is nie seker of hulle dit gaan maak tot by die boks nie maar hulle sal staan. Jy weet, daai tipe mense wat sê "ek sal slaap as ek dood is"
En ek en my ma en my broer. Ons staan. Ons sal staan en wag om te stem. Want as jy nie stem nie, kan jy nie kla nie. En Suid Afrikaners hou tog so baie van kla. Dis 'n tradisie. Ek stem eintlik vir my reg om te kla. Die ironie.
En waarmee stap jy weg? 'n kol op jou duim wat lyk of jy hom gaan verloor aan frostbite en hoop in jou hart.
So staan Pierre van Ryneveld op 'n koue Augustus middag in die ry om te stem. Stem vir verandering. Stem vir geen korrupsie. Of so iets. Die son tref my op al die verkeerde tye. Maar staan sal ons staan. Spookasemkapsels skuifel vorentoe en rolstoelrakkers rol verby. Party skepseltjies lyk nie of hulle eers die uitslae van die verkiesing gaan sien nie. Maar stem sal hulle stem.
Ma's met klein kindertjies trek ook voordeel. Alhoewel 'n paar maar oud lyk vir 'n stroler. Maar dis net my opinie. En sommige van die kastige pensionarisse sien ek dan gereeld verby my huis draf.
Hierdie IEC mense het ons natuurlik geflous. Jy dink jy is amper voor in die ry... Nee nee, daar is nog 'n ry binne! Die loopraam lyers is chopchop boks toe en kar toe. En die res van ons wat moet dankbaar wees dat ons kan loop en bad en eet sonder hulp staan maar.
Die mense agter my probeer onderhandel met 'n vrou of hulle haar pram kan leen uit desperaatheid uit. Dan is daar die stofwolk ouderlinge wat AANDRING dat hulle sal staan. Hulle is nie seker of hulle dit gaan maak tot by die boks nie maar hulle sal staan. Jy weet, daai tipe mense wat sê "ek sal slaap as ek dood is"
En ek en my ma en my broer. Ons staan. Ons sal staan en wag om te stem. Want as jy nie stem nie, kan jy nie kla nie. En Suid Afrikaners hou tog so baie van kla. Dis 'n tradisie. Ek stem eintlik vir my reg om te kla. Die ironie.
En waarmee stap jy weg? 'n kol op jou duim wat lyk of jy hom gaan verloor aan frostbite en hoop in jou hart.
Wednesday, 20 July 2016
Wetters
Dis Julie, die jaar is al halfpad. Bly kalm, ons gaan oorleef. Ons doen nog elke keer, so herinner ek en my vriendin Natasha mekaar konstant. Die semester gee sy eerste tree soos 'n pienkvoet wat leer loop. In my geval tref ek dadelik 'n struikelblok in die vorm van 'n opsomming wat Sondag moes ingestuur word.
Ek was te opgewonde vir die vakansie, so om te kyk of ek werk het, was nie 'n prioriteit nie. Ons is natuurlik in die lesing ingelig dat dit nie weer moet gebeur nie en, en, en. Al die pad deur die lesing hou ek die tyd dop. Ek en Tayla gaan Wetters kyk by Krêkvars (nou ook bekend as Kopa- whatever) op kampus. Ek het tien minute om my innige Caster op te roep, (ek sou sê Oscar, maar hy hardloop op die stadium nêrens heen nie) en te hardloop Masker Teater toe.
Soos wat Murphy dit sal wil hê gaan die lesing oortyd, en ek het presies vier minute. Kyk fiksheid het nooit vir my gebeur nie, so vir my om te hardloop met my swak enkels, my jean wat afval(ek het vergeet om 'n belt te vat OK?) en my treurige fiksheidvlak, was 'n uitdaging om die minste te sê.
Daar aangekom sit 'n meisie en wag en die deure lyk redelik toe. As ek te laat is sak ek inmekaar. Hierdie lyfie beweeg nie so vinnig net om te hoor ek mag nie ingaan nie. Ek wikkel soos 'n pikkewyn weer my jean op terwyl ek vra "is ek te laat???"
Sy verduidelik aan my ek moet bo gaan sit, ek gee nie juis om waar ek sit nie, ek wil net Wetters kyk. Die ander pop by die deur gee my kaartjie vir my en maak die hek oop om boontoe te gaan. Dis donker, eks vet, uitasem, my broek val af, my selfoon wil-wil val EN ek trip oor die laaste trap. Ek blameer die argitek vir die patetiese amper trappie waar ek my toon forseer het om te strek soos 'n gimnas voor die olimpiese spele. Dis so donker soos Eskom-seisoen en ek struikel-trippel-macarena na die bank toe langs die klankboks.
Ek val gelukkig op die bank neer en vra my lyf om verskoning vir die onnodige angs en spiergebruik wat sopas geskied het. Wetters begin.
Dis Waterkloof se toneel vir die jaar. As 'n oud-klofie en juffrou Rulene liefhebber, wil ek hulle ondersteun. Schalk Schoombie het die teks geskryf. Die man is ongelooflik talentvol op vlakke waaroor ek slegs kan droom. Hierdie jaar skryf hy oor padwoede op die N1. Juffrou Rulene is verantwoordelik vir die regie.
Die visies van die skrywer en die regisseur smelt saam en die eindproduk is puik. Die karakters gebruik kantoorstoele en rol oor die verhoog in hul motors, daar is lyne geplak om 'n pad of slefs snelweg te verteenwoordig. Soos die karakters van die een na die ander oorskakel kom dit oor as flitse uit verskillende dele van die pad. Die diverse karakters verteenwoordig 'n seleksie bestuurders wat 'n mens kan teëkom. Die emosies varieer van vrees na woede en die saga speel af tydens 'n algemene paniek oor 'n roadrager wat mense met 'n hokkiestok doodslaan.
Ten spyte van die erns van die idee, slaag Schoombie daarin om steeds die komedie te inkorporeer en selfs 'n smaak van romanse, al is dit nie moreel aanvaarbaar nie.
Ten spyte daarvan dat my lyf my môre gaan herinner hoekom ek nie draf nie, is ek bly ek het gedraf vir die Wetters.
Friday, 15 July 2016
'n Verjaarsdag, 'n pot sop en 'n aankondiging
79 is 'n groot nommer in terme van ouderdom. Hel, enigiets bo 70 is vir my groot. Ek kon myself nog nooit sien oud word nie. Ek weet nie of my huidige ouderdom bydra nie. Seker. My oupa het 79 geword en dit was omtrent 'n storie.
Jy moet weet dis 'n ernstige saak as jou ouma 'n week voor die geleentheid begin om vitamiene voor te stel dat ons "ons krag kan spaar". Ek was redelik angsbevange dat ek sommer 'n kuier kort knip die vorige aand, sodat ek vroeër kan slaap jy weet?
Vroegdag, daar het skaars 'n duif op 'n skoon kar gepoef en die huis is op. Die oupa is gebad en voor gesing, ons het nie getel nie. Hoe sê hulle? Time is of the essence..
Ek hoor 'n kar. Dis ouma. My broer en die worshond troepe beweeg in en sluit die hek oop. Ons staan op aandag onder die afdak en salueer kaptein kos in haar KA.
Van hier af beweeg alles baie vinnig. Coolbags word ingedraf, elkeen met 2 hande gedra soos wat versoek word. Dis net milo bolletjies, mini pizzas en koek waar jy kyk. My ma het natuurlik al die vorige aand die goeie china uitgepak.
My ouma voer gesprekke met my en die kos en haarself. Ek weet nie of ek moet kook, bak of praat nie... 3 op-en-wakker dames sit en klets om die tafel en drink 'n teetjie uit die duur china uit. My oupa se niggies. Hulle klets oor kinders en kleinkinders en almal wat dood is... 'n ironiese paradoks. Maar dis wat in hul lewens gebeur. My oupa sit doodstil met trane in sy oë en 'n glimlag wanneer hy nie besig is om te eet nie natuurlik.
Die eerste skof mense kom en gaan. Ons herlaai vir die tweede rondte. Intussen moet ek nog vir Durban pak, ek los my kêrel vir 'n oomblik alleen, en toe gebeur dit. 'n Helse slag in die gang wat klink soos 'n kat wat met 'n teflon pan stoei, terwyl 'n perd leer om the tango in die agtergrond.
Ek kyk huiwerig by die gang af, onseker oor dit wat ek gaan aanskou.. Ons maroon mat is nou groen en dit het 'n braakagtige vorm aangeneem. Verder sien ek 'n semi-groen kêrel met benoude bruin oë, die leë sop pot in sy hand.
Die ertjie sop het verloor in die stryd teen swaartekrag, die kêrel ook. My ma was gelukkig so dik van die lag saam met my ouma dat niemand geskree, of gehuil het nie.
As gevolg van die sop terugslag, roep ons die RSS hondetroepe in. Die werk word strategies verdeel. Rudy vreet die gang skoon, en Stephanie en Stoffel is op mat diens.
In die afspoel proses word Rudy vasgevang in die kruisgeveg tussen ertjies water en stukkies pork. So dit het my forseer om hom te bad. Kyk, 'n worshond haat 'n bad. Maar 5 uur in die middag in die middel van die winter... Kwaai worshond. Om sake te vererger het ek hom geblaas met die haardroër, en daarna is hy gebom met bexadust poeier.
So hy is ge-ertjie, gebad, geblaas en gebom.
Die familie daag kort daarna op en sop grappies word ontplooi. Die kêrel bloos of lag net skaam-skaam elke keer. Ons stel 'n heildronk in op die oupa van 79. Hy besluit om 'n aankondiging te maak wat ons almal redelik stil laat. Oupa en ouma gaan weer trou. My emosies het vinnig verby geflits. Verbaas verward verras en meestal net verbly.
Jy moet weet dis 'n ernstige saak as jou ouma 'n week voor die geleentheid begin om vitamiene voor te stel dat ons "ons krag kan spaar". Ek was redelik angsbevange dat ek sommer 'n kuier kort knip die vorige aand, sodat ek vroeër kan slaap jy weet?
Vroegdag, daar het skaars 'n duif op 'n skoon kar gepoef en die huis is op. Die oupa is gebad en voor gesing, ons het nie getel nie. Hoe sê hulle? Time is of the essence..
Ek hoor 'n kar. Dis ouma. My broer en die worshond troepe beweeg in en sluit die hek oop. Ons staan op aandag onder die afdak en salueer kaptein kos in haar KA.
Van hier af beweeg alles baie vinnig. Coolbags word ingedraf, elkeen met 2 hande gedra soos wat versoek word. Dis net milo bolletjies, mini pizzas en koek waar jy kyk. My ma het natuurlik al die vorige aand die goeie china uitgepak.
My ouma voer gesprekke met my en die kos en haarself. Ek weet nie of ek moet kook, bak of praat nie... 3 op-en-wakker dames sit en klets om die tafel en drink 'n teetjie uit die duur china uit. My oupa se niggies. Hulle klets oor kinders en kleinkinders en almal wat dood is... 'n ironiese paradoks. Maar dis wat in hul lewens gebeur. My oupa sit doodstil met trane in sy oë en 'n glimlag wanneer hy nie besig is om te eet nie natuurlik.
Die eerste skof mense kom en gaan. Ons herlaai vir die tweede rondte. Intussen moet ek nog vir Durban pak, ek los my kêrel vir 'n oomblik alleen, en toe gebeur dit. 'n Helse slag in die gang wat klink soos 'n kat wat met 'n teflon pan stoei, terwyl 'n perd leer om the tango in die agtergrond.
Ek kyk huiwerig by die gang af, onseker oor dit wat ek gaan aanskou.. Ons maroon mat is nou groen en dit het 'n braakagtige vorm aangeneem. Verder sien ek 'n semi-groen kêrel met benoude bruin oë, die leë sop pot in sy hand.
Die ertjie sop het verloor in die stryd teen swaartekrag, die kêrel ook. My ma was gelukkig so dik van die lag saam met my ouma dat niemand geskree, of gehuil het nie.
As gevolg van die sop terugslag, roep ons die RSS hondetroepe in. Die werk word strategies verdeel. Rudy vreet die gang skoon, en Stephanie en Stoffel is op mat diens.
In die afspoel proses word Rudy vasgevang in die kruisgeveg tussen ertjies water en stukkies pork. So dit het my forseer om hom te bad. Kyk, 'n worshond haat 'n bad. Maar 5 uur in die middag in die middel van die winter... Kwaai worshond. Om sake te vererger het ek hom geblaas met die haardroër, en daarna is hy gebom met bexadust poeier.
So hy is ge-ertjie, gebad, geblaas en gebom.
Die familie daag kort daarna op en sop grappies word ontplooi. Die kêrel bloos of lag net skaam-skaam elke keer. Ons stel 'n heildronk in op die oupa van 79. Hy besluit om 'n aankondiging te maak wat ons almal redelik stil laat. Oupa en ouma gaan weer trou. My emosies het vinnig verby geflits. Verbaas verward verras en meestal net verbly.
Subscribe to:
Posts (Atom)