Ek begin dink dat ons almal karakters in Sims is. Ons is net die hele tyd hier, selfs as ons werk is ons hier. Met tye praat ons met die mure en ons eet omtrent die hele flippen tyd... Al verskil is niemand mag kom kuier nie.
Julle, my broer Weiveld voluit in sy kamer. Daar is ligte betrokke wat flitsend en flikkerend tekere gaan. Ek het nou al vir 'n tweede rondte al my kiddies gesien. Maandag begin ons normale klastye weer via Zoom. What a time to be alive!
Jy besef nie hoe belangrik 'n routine is tot jy dit nie meer het nie. Ek het in 1 week 'n vreemde punt bereik (ja net een... Ons is nou eers een week by die huis! Voel dit vir julle ook soos 3?). Ek het daarin geslaag om die datum, dag en hier en daar die tyd te verloor. Ek het iewers 2 keer in 1 dag 'n nap gevang. Nie eers sleg gevoel nie. Mens sou sweer ek is met pensioen.
My liefste ma het rerig die tyd verloor. Haar muur horlosie het gaan staan en sy het dit rerig nie besef nie. Want die ding het aanhou tik. Tikkend stilgestaan. Dit is eintlik soos ons.
Die tyd stap aan, maar ons bly net op een plek. Ons wag om te sien, ons wag om te hoor, ons wag om te weet. Ongelukkig, wag tyd nie.
My ma sê altyd alles is soos dit moet wees. As iemand 'n leidraad kon gee oor hoekom alles op hierdie oomblik is soos dit is, sou ek so ewig dankbaar wees. Tog, as daar 'n antwoord op die "hoekom?" was en as die situasie anders was, het ek dalk nie hierdie eat pray lockdown ervaring beleef nie.
Ek sou sê geniet die familie tyd, maar gaan kruip in 'n boom weg, indien nodig.
No comments:
Post a Comment